Marrokko’s Melting Pot Marrakesh

Marokko 5 – 9 Januari 2026

Marokko, Marrakech & Essaouira ,5-9 Januari 2026

Here we go, ff spontaan buitenspelen aan de andere kant van de Middellandse zee. Marion vist mij ruim op tijd op want het is een ijsbaan in de binnenstad van Tilburg. Eindhoven Airport heeft zijn zaakjes iets meer op orde de Schiphol. Er is één vlucht gecanceld, onze vlucht staat gewoon op vertrekken met een uurtje vertraging. Nog wel ff spannend, volgens buienradar komt er een lekkere sneeuwbui over ten tijden van ons vertrek. We chillen met een bakkie en kijken naar de vertrekkende vliegtuigen die in de sneeuwwolken verdwijnen. Wij trotseren de sneeuwstorm, die rond raast als we boarden. Het vliegtuig wordt ge-de-iced, met oranje vleugel antivries inclusief ons groene staartje. Et voilà … airborne…


Na rustig vlucht landen we in een zeiknat Marrakesh. Onze pick-up guy staat ons met de grootste glimlach op te wachten. Hij dropt ons bij Riad les yeux blues in de oude medina. Een Riad is een huis gebouwd rondom om een binnenplaats, een soort tuin vaak met een fontein of waterplek met planten en bomen. Het gebouw is ook vernoemd naar het Arabische woord voor “tuin” (ryad). Achter de grote houtgesneden dikke deuren bevindt zich een mini oase van rust in de hectiek van medina. Vaak binnenin versiert met kleurrijke mozaïeken en prachtig houtsnijwerken. Daarnaast heeft het vaak als letterijk hoogtepunt het dakterras met uitzicht op het Atlasgebergte.

Wij droppen onze tas en wandelen de natte stad in opzoek naar een plekje om ons te goed te doen aan de Marokkaanse keuken.
De restaurants zijn vooral terras gericht, dus de capaciteit qua eetopties is ongeveer een 20ste van een zonnige dag. Na wat gehink-stap-sprong door de oneffen straatjes vol plassen van de oude medina en de souks en nergens plek in de herberg komen we in onze straat Naama tegen, waar we beginnen met een alcohol vrije cocktail aan de bar en daarna likken we onze vingers af aan Marokkaanse mini bitterbal, gefrituurde olijf gevuld met roomkaas als voortje. Daarna Tajine, eindeloos gestoofde lam uit een traditionele kleipot en keftatajine, pittige gehaktballetjes in een tomatenprutje. Geniaal begin!


Marion heeft het heerlijk warm gehad, Kieke bleek een deken in een hoes te hebben prima voor de zomermaanden, maar niet voor medina diepvries temperaturen. Bij het ontbijt op het dakterras is het wolkjes blazen koud en er hangt nog een dik dek regenwolken boven de stad, maar de voorspelling voor vanmiddag geeft hoop.

We wandelen door nauwe straatjes van de oude medina zo de souk in. De stad moet nog ff wakker worden en langzaam worden alle dikke deuren geopend door klappertandende straatverkopers, terwijl wij verdwalen in de steegjes en de laatste regen naar beneden komt. We gaan even opwarmen met verse muntthee aan het populaire Jemaa El-Fna plein. In een mooie zilveren pot komen ze de muntthee brengen met 2 kleine glaasjes. De muntthee moet je van grote hoogte inschenken met een riante boog, het moet vooral spetteren als het van een meter hoog in het glaasje klettert. Het is vrij sterk, want er zit een oerwoud aan munt in het kleine theepotje gepropt. We snappen nu de hoeveelheid suiker, waarbij je lepeltje rechtop blijft staan.

Vroeger was het Jemaa El-Fna plein bekend en gevreesd, omdat hier je hoofd op een spies ten toon werd gesteld als je je misdragen had. Niets voor niets is de letterlijke vertaling van de naam “Samenkomst der doden”. Nu is het een mengelmoes van fruit/notenkramen, eetstalletjes, traditionele waterdragers, muziekmakers, acrobaten, waarzeggers, kruidendokters, henna tekenaars en slangenbezweerders.

Ook hier moeten de stalletjes uitgepakt worden en de boel nog ff ontdooien. Ook de slangenbezweerders kunnen wel lekker door elkaar toeteren tot ze een ons wegen, de cobra’s🐍 zijn nog helemaal stijf bevroren en blijven lekker opgekrult liggen om zich op te warmen aan de eerste zonnestralen voordat ze zich ontpoppen tot ranke buikdansers.

We slenteren door de kleine straatjes naar het La Maison de la Photographie. Ff tijd voor beroepsdeformatie, terwijl de stad opdroogt. We wanen ons even terug in de tijd met de prachtige zwart-wit fotografie. Indringende portretten van toen, een moment in Marrakesh bevroren in de tijd. Het is een kleine museum met een heerlijke rooftop voor een lekkere cappuccino met uitzicht over de stad.



De stad lijkt pas wakker te worden als de zon door de wolken piept. Wij duiken weer de souk in. Heel grappig is dat hoe verder je van het plein afdwaalt, je in de lokale steegjes terecht komt. De ene is het steegje van het fruit dat langzaam overgaat naar groente, daarna vanalles om thee van te kunnen trekken en als laatste gedroogde kruiden. Het andere straatje zit vol met slagertjes voor de verschillende diersoorten. Het volgende steegje staat vol met allerlei maten tajine stoofpotten, theepotjes, schaaltjes, bakjes, bordjes en theeglaasjes. De andere ligt vol stoffen, tapijten, sieraden of leren huiden.

We kijken onze ogen uit terwijl we het dagelijks leven van Marrakesh gade slaan. Hoe meer we terug naar het plein wandelden, hoe meerde er in de souks toeristen troepjes verkocht worden. We hebben een heerlijke take a break op het rooftop terras van café Arabe na bijna meerdere keren van onze sokken te zijn getreden in de souk door een scooter.

Tijd om de Koutoubia moskee te bewonderen. De moskee is vernoemd naar het marktje van de boekverkopers dat hier vroeger was. De zijn 77 meter hoge minaret is beroemde herkenningspunt van Marrakesh dat zijn oorsprong vindt in 1195. Het was naast de plek waar de muezzin vijf keer per dag oproept voor gebed, ook een soort vuurtoren voor plaats bepaling voor het achterland en wachttoren om vijanden van heinde en ver te zien aankomen. Vandaar dat het nog steeds verboden is om gebouwen in de buurt te bouwen, die hoger zijn dan een koningspalm zodat de minaret altijd zichtbaar blijft en zijn functie behoudt.



Daarnaast is deze minaret vierkant, 12,8m elke zijde en heeft geen trap maar een soort van “ramp” die rondloopt tot je scheel ziet, zodat de muezzin op zijn ezeltje of paard naar boven kon rijden. Luie donder dus, die muezzin of dat hij niet buitenadem boven aankwam, terwijl hij nog de stad al zingend moest oproepen voor het gebed. Er staat een soort takel-constructie boven op de minaret waarmee ze deze hebben hersteld na de aardbeving van 2023 omdat er een deel naar beneden was gekomen. Toch een beetje luguber, ziet eruit als een galg van een afstand.


Wij wandelen rondom de moskee door de tuinen vol sinaasappelbomen, irrigatiesystemen en fonteinen. Voor het perfecte plaatje … ja ja de spiegeling van de minaret in een regenplas, terwijl we wederom bijna weer om ver worden gereden door een scooter. We werpen ook nog even een blik op de ruïne van de oude gebedshal voor we terug wandelen. Even terug langs ons prachtige optrekje.

Om daarna bij Café Arabe beneden overdekt weer tajine lamsvlees te eten. Waanzinnig lekker met gedroogde pruimen, perziken dadels met couscous. We proberen ook de briouat met kip-amandelen en de Marrokaanse salade sweet – sour. Dat is niet hoe wij een salade kennen maar het is ingelegde wortel, paprika, courgette en aubergine met heerlijk kruiden. Tijd om vol indrukken dromenland in te duiken.


Het geluid van de medina wordt door de dikke muren ver buiten onze heerlijk Riad gehouden. We slapen zonder de wekker en worden wakker gekwetterd door het ruziënde parkieten koppeltje. We warmen ons aan de sterke Arabische koffie en de eerste zonnestralen, die het dakterras bereiken. De temperatuur tikte wederom het vriespunt aan vannacht. We wandelen een andere deel van de stad in naar “Jardin Majorelle”. Euh ja niet ons ding, heel veel toeristen, tijdsloten en looproutes met verkeersregelaars tussen de mega verzameling soorten en maten cacti, reuzen bamboe en palmbomen en de (kobalt)blauwe geschilderde muren ertussen. met gele accenten.

Het verhaal is raker dan de experience. Hier komt die dan. Ooit vertrok de Franse kunstschilder Jacques Majorelle naar Marokko om in het warme klimaat te herstellen van hartkwalen, maar verloor al gauw zijn herstellende hart aan het land. In 1924 koopt hij een stuk land en het huis, villa Oasis, schildert hij knalblauw, geïnspireerd op blauwe luchten, tegeltjes en de sjaals van de Tuaregs in de woestijn. De kleur is nu ook bekend als Majorelle blauw. Daarnaast verzamelt hij 300 verschillende planten uit alle werelddelen voor zijn tuin. In 1947 opent hij zijn tuin voor publiek, om zijn onderhoudskosten wat te drukken. In 1962 overlijdt Majorelle en raakt het landgoed in verval. Yves Saint Laurent en zijn verkering Pierre Bergé kwamen er graag in de tuinen en het werd hun missie om het van de ondergang te redden. In 1980 namen zij intrek in Villa Oasis. Na zijn dood 2008 wordt Yves uitgestrooid hier in zijn favoriete tuin en na de dood van Pierre in 2017 en opent “Jardin de Majorelle” voor publiek en trekt jaarlijks zo’n 1.000.000 bezoekers.

Wat we wel prachtig vonden in het Musée Pierre Bergé des Arts Berbères” wat nu te bezichtigen is in de oude Studio van Majorelle. Het toont nu 600 jaar geschiedenis van de traditionele cultuur het Amazighvolk, (Berbers) die leefde van de Rif tot de Sahara. Van prachtige gewaden, oude sleutels, juwelen, potten, tapijten en zelfs oude foto’s en video’s! Euh ja daar gaan we wel op aan.

We duiken nog even snel de “Galerie Love” in om alle poster te bekijken, die Yves jarenlang als nieuwjaarswens verstuurde naar zijn zakenrelaties als statement! LOVE IT!!! Daarna ontsnappen we aan de busladingen toeristen!


Als we terug wandelen naar de oude medina en de souks. Doemen op de horizon achter de de stad de besneeuwde bergtoppen op van het Atlasgebergte. We willen bij het eerste de beste dakterras wat we tegenkomen binnen de stadsmuren koffie drinken. Teleurstelling! Nog dicht wegens de kou, maar het meisje ziet de teleurstelling en zegt kom maar mee om te kijken. Huppelen lopen we achter haar aan en genieten van het prachtige uitzicht over de stad met daarachter de witte bergen. Bizar de hoge koningspalmen op de voorgrond en de besneeuwde toppen erachter. Daarna stranden we bij de lokale Blokker waar ook de locals hun theepotje scoren en alle bijbehorende attributen, theepotten in alle soorten, maten en vooral diktes waardoor de thee langer zijn temperatuur behoudt voor de verschillende theeceremonies. Hier scoren we ook een gezellig theepotje en 2 glaasjes! Na weer eindeloos gedwaald te hebben door de souk, gaan we weer even opwarmen bij ons favorieten dakterras van café Arabe. Te grappig de ober herkent ons al … en proosten we met een Casablanca biertje terwijl we uit de wind weg zitten te fikken met uitzicht op de Atlas. Heerlijk!

We onderbreken ons borrel ritueel, want de Hammam om de hoek bij onze Riad verwacht ons. Aangezien dit ook bij de ultieme Marokkaanse experience hoort. We gaan met bikini op pad, maar het wordt een soort van operatie string. We worden eerst giechelend helemaal afgesopt in de stoomcabine en met plenzen warm en koud water afgespoeld. Tijd voor de scrub … nou een niks fijn schuurpapiertje, maar lekker grove korrel a la nummertje 40 bij de bouwmarkt. De dames gaan grondig te werk, want er zit geen dood huidcelletje meer op ons lijf. Hele rullen vel flikkeren eraf, terwijl we af en toe de slappe lach hebben. Daarna worden we weer afgesopt en ingesmeerd met klei en suiker. Even goed inlaten trekken, daarna weer bakken water over je kop en ingesmeerd met Argon olie. We houden een dus babyhuidje over en we glibberen als een aal in een emmer snot zo glad bijna van ons stenen bedje af tot onze tantes ons weer afboenen.

Zo ff bijkomen met een gezond watertje met blaadjes en gesuikerd fruit en dan deel twee: een heerlijke massage waarvan je bijna in slaap valt. Zelf je haren en je hoofdhuid worden in gemasseerd met een halve liter olie.

Na ons avontuur zitten we in badjas en operatie string met een kopje muntthee even na te chillen in de tuin van de spa Riad. Er valt geen eer meer te behalen aan onze coupe olie dreadlocks. Voldaan gaan we terug naar onze Riad en zijn te gaar om nog op pad te gaan de medina in voor een restaurant. We bestellen Harira, de heerlijk goed gevulde Marokkaanse maaltijd soep, aan de bar en krijgen van de ober een cursus over wat je erin moet dopen bijv dadels, citroensap of mierzoete koek met als bijgerecht briouats en olijven. Toen was het tijd voor een tukkie.

Donderdag hebben we zo waar de wekker gezet want we hebben een chauffeur geregeld om naar Essaouira, een vissersdorpje aan de kust. Vanochtend is het super fris en de autoruiten moeten worden gekrabd bij ons in het straatje.
Het is 2,5 uur rijden en verwonderen ons over het voorbij vliegende landschap vol olijfbomen, druivenranken en fruitbomen.

Langzaam laten we de drukte Marrakesh en het Atlasgebergte achter ons. Het landschap begint te glooien met andere bomen. Hier komt het vloeibare goud vandaan. De noten, die hier groeien aan de eeuwenoude bomen zijn de basis voor de arganolie. Dan zien we de Atlantische oceaan in de verte. Hamid zet ons vlak voor de stadspoort af, maar wij maken rechtsomkeert en wandelen het beroemde surfstrand op. Normaal heb je hier met aanlandige wind top golven en is het vaak fris, maar vandaag is het een spiegel met aflandige wind en geeft de thermometer 19 graden aan.



Via het strand wandelen we naar de haven met zijn beroemde blauwe vissersbootjes. We gaan met onze benen voor de kade zitten en slaan de vissers gaden, die hun fuiken aan het inladen zijn. De politie haalt ons van de kade, want je zou niet de eerste toerist zijn die 5 meter naar benden kukelt bij eb zo met je kin op het randje van een blauw bootje en de rest van je lichaam op de stijger smakt. Ok, hij heeft een punt. Dus wandelen langs de boten over de vismarkt. Haaien, kreeften, kokkels, murenen, platvis, red snapper … We zijn eigenlijk op zoek naar verse sardientjes, maar volgens het eerlijke antwoord van een lokale visser … nu zijn ze niet vet, dus niet doen. Via de oude stadspoort tussen de de twee oude torens wandelen we de medina in met zijn wit gekalkte muren en zijn blauwe deuren. Bij Taros op het dak terras bestellen 4 verschillende verse vissen, die we in het zonnetje soldaat maken met onze handen, want alle graatjes moeten we er zelf uitvissen.



Daarna slenteren we door de medina, haar charmante wit-blauwe straatjes, de souk en om af te sluiten met een wandeling langs het uitgestrekte strand. Nog ff proosten met een biertje voor we aan de 2,5 durende terugrit beginnen. We rijden tijdens de spits Marrakesh weer binnen, chaos alom en een mega toeterconcert. Scooters die links en rechts inhalen en spiegeltjes aantikken, auto’s die vooral geen rijstrook houden, ezelswagentjes, handkarren, vol geladen bussen en overstekende voetgangers. We eten snel wat bij Naama restaurant om de hoek en om 20:30 liggen we gestrekt in onze heerlijke bedjes met letterlijk en figuurlijk de luiken dicht.



Na 11 uur buitenwesten komt Kieke weer aan de oppervlakte en Marion is recordhouder klokje rond slapen. Ach ja, wat wil je ook na 3 dagen alle indrukken van een nieuwe cultuur, de stad ontdekken per voet en 42.000 stappen op de teller. We hebben een wat verlaat ontbijt en na nog 11.000 stappen extra houden we het voor gezien in de medina en de souk. Tijd om nog ff te genieten op het dakterras van café Arabe met een vers vruchtensapje en salade lunch voor we poolshoogte gaan nemen op de airport.

Wij waren ff een weekje ontsnapt aan de Hollandse wintertaferelen zoals alvast de ultieme kerstkaart voor volgend jaar te fotograferen, gesloten scholen, heel veel polsjes die in tweeën gestuiterd werden, schaatsen op straat, metershoge sneeuwpoppen, sleetje rijden van de geluidswal en langlaufen in het een wit sprookjesbos.

Inchecken lukte in eerste instantie niet, de ene na de andere weerwaarschuwing kregen we binnen op de app, gruwel verhalen van gestrande reizigers, gecancelde vluchten … maar so far so good onze vlucht naar Eindhoven leek zo waar gewoon op tijd te vertrekken … en ons voor de ijzige winterstorm thuis te brengen.

Safe & sound back home in ons eigen bedje!



One Comment on “Marrokko’s Melting Pot Marrakesh”

  1. Heerlijk, even een escape naar een andere cultuur met goed gezelschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *